“93-jarige Kirsty is dé ouderwetse oma”

Ik ging in Sterrebeek jaren lang naar de muziekschool. Enkele zomers geleden werd deze met de vloer gelijk gemaakt om er een tehuis te bouwen. Need I say more over onze Belgische situatie? Didn’t think so. Wanneer we het hebben over onderstaand digitale putje, moeten we in België extra stil staan bij de vergrijzing van ons kleine landje. Mijn oma heeft bijvoorbeeld geen computer, laat staan een internetverbinding. Enkele kersten geleden kreeg ze van ons een gsm, waar ze vandaag nog steeds niets van snapt. Wat haar ongelooflijk schattig maakt, natuurlijk. Ik kan me met gemak voorstellen dat andere oma’s en opa’s in dezelfde situatie zitten van digitale onbekwaamheid.

Hoewel de Europese Unie staat voor inclusie van al zijn leden, heeft hij er niet aan gedacht wat hij moest aanvangen met al die oudjes als het aankomt op internettoegang… Ouderen kunnen namelijk niet e-participeren dankzij deze nalatigheid. Hoewel ik denk dat mijn oma zich daar niets van aantrekt en zich liever bezig houdt met haar moestuin (groot gelijk heeft ze), bestempelen sommige auteurs (D’Amico, De Hert, Mantovani, Mordini, Thestrup, Van Steendam, Vater, Wadhwa, & Wright, 2009) deze situatie op dramatische wijze als “ethisch incorrect”.

Laten we even inzoomen op de argumenten van deze auteurs voor ik hen volledig afkraak. Toegang tot ICT zou de rol van ouderen in de familie bevorderen. Iedereen is tegenwoordig heel actief op sociale media (soms zelfs actiever dan in hun offline leventje) en communiceert via Whatsapp, sms of mail. Wanneer ouderen dit niet kunnen, zijn ze bijgevolg niet meer op de hoogte van wat er speelt bij nonkel Jos en de rest van de familie. Daarnaast vinden oudjes de beperkte (of onbestaande) toegang een vorm van uitsluiting, wat strijdig is met de wet. Elke breuk met de wet zou er vervolgens voor zorgen dat mensen minder vertrouwen hebben in het justitiesysteem. Bij inclusie hebben ouderen meer vertrouwen in het justitiesysteem waardoor ze zich veiliger voelen in publieke instituties. Daarnaast verwachten ouderen blijkbaar dat zij net zoals de rest van de bevolking hun eerlijke aandeel moeten krijgen in publieke goederen, waaronder digitale technologieën vallen. Wanneer dit niet gebeurt, daalt het geloof in de democratie. Deze kleinkinderen wouden hun oma besparen van alle netgenoemde negatieve gevolgen en gaven hun 93 jarige oma een tablet cadeau:

———————————————————————————————————————————–

93-jarige Jozefien is dé digitale oma

 Print

93-jarige Jozefien is dé digitale oma
Jozefien Peeters wordt in de bloemen gezet. Foto: Mia Uydens 

Bron: http://www.gva.be/cnt/dmf20140724_01189901/93-jarige-jozefien-is-de-digitale-oma

————————————————————————————————————————————

Ondanks deze onthutsende conclusies kan ik me best voorstellen dat ouderen hier helemaal niet bij stilstaan. Ik weet niet of ik de enige ben, maar eigenlijk kijk ik stiekem een beetje uit naar de tijd waar ik enkel taarten moet bakken en groenten moet planten. Ik had altijd in gedachte dat ik een gelukzalige rustige leventje zonder internet zou hebben nadat ik mij jarenlang kapotgewerkt heb. Met ‘rustig leventje’ refereer ik naar een leven zonder vragen als “Waarom stuur je pas een dag later een smsje terug?” of “Waarom check je je Facebook niet dagelijks?”. Maar bovenstaande auteurs willen net dat oma’s vastgeklampt raken aan tablets en de snelste internetverbinding in huis halen?! No way! Daar doe ik niet aan mee!

Ik begrijp goed dat er theoriën bestaan over wat aan de basis ligt van het digitale putje, maar is het echt nodig om die in de praktijk te dichten? Kunnen we het niet gewoon zo laten? Zoals ik in eerdere blogs al duidelijk maakte, heb ik het niet zo voor het rusteloze karakter van het internet. Ik snap het punt dat ouderen niet als eerste meer weten wat met hun familie gaande is als ze niet tijdig een Facebook profiel aanmaken, maar is dat wel nodig? Kan dit niet gewoon over een stuk taart en iets te straffe koffie op een zondagnamiddag? Het is duidelijk dat ik van mening ben dat sociale media ons intussen asociaal hebben gemaakt, maar we gaan toch heus niet onze grootouders vergeten bellen (via de vaste lijn!) als er iets gebeurt? Ik hoef later van mijn kleinkinderen geen tablet. Laat mij maar een ouderwetse oma zijn. Geef mij voor Kerst maar een bakvorm of breinaalden!

Banksy-graffiti-grannies
Bron: Banksy

 

Bronnen

D’Amico, A., De Hert, P., Mantovani, E., Mordini, E., Thestrup, J., Van Steendam, G., Vater, I., Wadhwa, K., & Wright, D. (2009). Senior citizens and the ethics of e-inclusion. Ethics Information Technology, 11, 203-220

Advertenties
“93-jarige Kirsty is dé ouderwetse oma”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s