“Click here to save the world” = lui?

De online activiteit die besproken werd in mijn vorige blog kan vrij passief overkomen. Deze acties heeft men intussen bestempeld met de (lelijke) term slacktivism, wat slaat op volgende quote:

"Political activities that have no impact on real-life political 
outcomes, but only serve to increase the feel-good factor 
of the participants" - Morozov, 2009

Volgens sommige auteurs slaan online discussies terug op het feit dat ze online zullen blijven en geen enkele invloed zullen hebben op het echte (offline) leven. Er is inderdaad op sommige plaatsen nog een shift nodig van e-mobilisatie naar wat sociale bewegingen offline willen bereiken: rekrutering, organisatie en het voeren van een succesvolle campagne. Maar in sommige landen is dit al het geval! Een schrijnend voorbeeld hiervan is Iran, die een intense blogosfeer creërde die offline ook voor ophef zorgde. Sancties en censuur volgden al snel, maar één ding is duidelijk: de e-invloed (als we dan toch bezig zijn met voor elk woord dat met het internet te maken heeft een ‘e-’ te plakken) werd gevoeld!

De toegang tot het internet is goedkoop en gemakkelijk. Dit samen met de nauwe banden die gecreëerd worden tussen de bloggers onderling, zijn enkele voornaamste redenen waarom transitielanden zich zo aangetrokken voelen tot de cyberspace. En belangrijkst van al: het is er mogelijk om een divergerende stem te laten horen. Naast het online discussiëren over nationale zaken, geeft het internet ook de mogelijkheid om deze nationale discussiepunten internationaal te verspreiden (Puig-i-Abril et. al, 2007). De gevolgen gaan dus verder dan de grenzen van het land. Nu lijken de online activiteiten niet meer lui, he? Ik denk trouwens dat dit het belangrijkste aspect is van het gebruik van internet tijdens democratiseringsprocessen. Wanneer de overheid internationale druk voelt, kunnen échte gevolgen en acties niet lang meer uitblijven.

Een mooi voorbeeld van een transitieland dat het internet gebruikt om democratiseringsprocessen in gang te trekken is Colombia. Colombia heeft veel politiek gekleurde conflicten gekend die resulteerden in geweld. Dit geweld kan een reactie zijn geweest op machteloosheid. Mensen konden nergens naartoe met hun stem. Door de opkomst van het internet werd een kanaal beschikbaar gesteld waar dit wel kon en begon dialoog de overhand te nemen van koppige discussie. Ongeveer 30% van de bevolking van Bogota heeft internettoegang, wat veel is als we dit vergelijken met de 10% (die te wijten is aan het rurale landschap) over het hele land. Slechts 20% surft thuis, terwijl bijna de helft dit doet in internet cafés. De bevolking geniet er van het recht op meningsuiting en kennen voorlopig nog geen vorm van censuur. In Bogota vindt de situatie plaats die in mijn vorige post werd gesignaleerd. Het internet zorgt voor veel online activiteit, terwijl de offline activiteit voorlopig gering blijft (Puig-i-Abril et. Al, 2007). Ik vermoed dat de komende jaren het percentage van het aantal internetgebruikers nog zal stijgen, omdat mensen meer en meer computers en internetverbindingen in huis zullen halen, waardoor ze nog meer de kans zullen grijpen om hun stem te laten horen online. Online activisme kan in de toekomst in Colombia zorgen voor samenwerkingen, overleg en erkenning die offline nooit tot stand zouden gekomen zijn. Net zoals in Iran het geval is.

Volgens mij is er geen sprake van het tamme Slacktivisme. Het online activisme (hoewel dit vanuit de luie zetel kan) van een bevolking zal wanneer deze gegrond is internationale ogen openen, wat nationale regeringen niet kunnen negeren. Hieruit kan wel degelijk een real-life impact voortvloeien op de nationale politiek. In het geval van democratiseringsprocessen slaat de online activiteit van een bevolking niet op het narcistische feit dat het gaat om het goede gevoel van de deelnemers, maar wordt er wél degelijk getracht om op nationaal niveau iets te bereiken. Voor mijn part mag die negatieve term gerust geschrapt worden!

Bronnen

Puig-i-Abril, E., & Rojas, H. (2007). Being Early on the Curve: Online Practices and Expressive Political Participation. International Journal of Internet Science, 2(1), 28-44

Advertenties
“Click here to save the world” = lui?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s